Tiny Hand With Light Blue Heart (Δεν) Θες να γίνουμε φίλοι.: Οι επόμενες πίστες.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Οι επόμενες πίστες.

  Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που έτρεχα τα απογεύματα από το σαλόνι στο δωμάτιο των γονιών μου,για να ξυπνήσω τον πατέρα μου.Πηδούσα στο κρεβάτι,τον γαργαλούσα,γελούσα μόνη μου σαν το καθυστερημένο και εντάξει,ήθελε δεν ήθελε ξυπνούσε και βλέπαμε ελληνικές ταινίες σε dvd ή στην μικρή τηλεόραση.
  Όταν έχεις μόλις διανύσει την πρώτη δεκαετία της ζωής σου,στο παιδικό σου μυαλουδάκι τα πάντα είναι απλοϊκά και υπεραπλουστευμένα.Νομίζεις ότι οι γονείς παντρεύτηκαν στο σύντομο διάστημα μεταξύ ελληνικής ταινίας και διαφημίσεων,ότι θα είναι για πάντα μαζί και ότι η μοναδική φορά που έκαναν σεξ ήταν εννιά μήνες πριν γεννηθείς.Νομίζεις ότι θα ξυπνάς κάθε απόγευμα τον πατέρα σου στην αριστερή μεριά του κρεβατιού όπου τον είχες αφήσει στα δέκα σου,ότι το σπίτι θα μοσχοβολάει κάθε Σαββατοκύριακο απ' τα γλυκά της μάνας σου και ότι κάθε μεσημέρι μετά το σχολείο,θα σε περιμένει το ζεστό φαγητό που της ζήτησες το προηγούμενο βράδυ πριν σε σκεπάσει και σε φιλήσει για καληνύχτα.
  Η επόμενη πίστα όμως λέει ότι είσαι πια 18 χρονών γομάρι,σπουδάζεις,ψηφίζεις και άρα δεν μπορείς ακόμα να περιμένεις να σου φτιάξει η μάνα σου την κουβέρτα κι εσύ να μπεις από κάτω.Πρέπει να πάρεις κάποιες καταστάσεις στα χέρια σου.Κι εκεί είναι που ανασκουμπώνεσαι και αποφασίζεις να βρεις μια δουλειά,γιατί έχεις μικρότερο αδερφό που ακολουθεί και σε δύο χρονάκια θα δώσει Πανελλήνιες.Κάπου-κάπου θυμάσαι και τους παλιούς σου συμμαθητές,που οι γονείς τους δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να τους στείλουν φροντιστήριο και πόσο σκληρά προσπαθούσαν με κάνα δυο καθηγητές απ' το σχολείο,οι οποίοι ήταν διατεθειμένοι να βοηθήσουν και πικραίνεσαι.Πικραίνεσαι που πλέον ένα τεράστιο ποσοστό παιδιών δεν έχει πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση,αλλά επειδή δεν μπορείς προφανώς να βοηθήσεις όλα αυτά τα παιδιά,βοηθάς τη δική σου οικογένεια.Μπορεί να φαίνεται εγωιστικό μα κι αυτό είναι κάτι.To δικό μου φιλότιμο δε φτάνει μακριά.Φτάνει μόνο ως εκεί που μπορώ να βοηθήσω τη μάνα και τον αδερφό μου.
  (Κάπως αλλιώς ήθελα να κλείσω την προηγούμενη παράγραφο,αλλά έχυσα καπουτσίνο πάνω στη πιτζάμα μου και ξεχάστηκα.Μπράβο μαλάκα Κατερίνα)Το κακό με τις "επόμενες πίστες" είναι ότι δεν ξέρεις ποτέ τι θα συναντήσεις.Η ζωή είναι γεμάτη επόμενες πίστες και κάθε φορά καλείσαι να ξεχάσεις όσα ήξερες για τις προηγούμενες.Πρέπει να βρεις την άκρη μόνος σου και παρόλο που δεν μπορείς να προβλέψεις τις κακοτοπιές,μπορείς να έχεις απόλυτο έλεγχο των ενεργειών σου.
  Πάρτε για παράδειγμα τη Λολίτα του Ναμπόκοφ: μόλις κατάλαβε ότι δεν θα είναι για πάντα 15 χρονών και ούσα με την κοιλιά στο στόμα,αποφάσισε να ζήσει μια ανιαρή ζωούλα δίπλα σε κάποιον που δεν την ενδιέφερε ούτε στο ελάχιστο.Και ο καθηγητάκος παρέμεινε πίσω να κλαίει τη μοίρα του.Αν λοιπόν αυτοί οι δύο δεν είχαν την ευκαιρία να αλλάξουν την κάθε πίστα που περνούσαν στη ζωή τους,τότε ποιος;
  Οι επόμενες πίστες είναι συνήθως γεμάτες δυσκολίες.Δεν ξέρω αυτό γιατί συμβαίνει.Ίσως οι δυσκολίες πέφτουν στους πιο δυνατούς ή ίσως στην προηγούμενη ζωή σου ήσουν μεγάλο καριολάκι και πρέπει κάπως να εξιλεωθείς.Οι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι αν περάσεις με επιτυχία όλες τις δύσκολες καταστάσεις και δε χάσεις την πίστη σου,σε περιμένει μια καλή μεταθανάτια ζωή.Αλλά ποιος ζει το παρόν για να εξασφαλίσει ένα όμορφο μεταθανάτιο μέλλον;Μην τρελαθούμε κι εντελώς.
  Είμαι καλά γιατρέ μου;Τι ασυναρτησίες γράφω;Όχι,όχι,μια χαρά είμαι.Απλώς καμιά φορά,τρώγοντας Barilla ορφανά που φυσικά μόνη μου μαγείρεψα,αναρωτιέμαι πόσες αλλαγές μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα.Όσο είμαστε μωράκια,μαθαίνοντας να περπατάμε πέφτουμε δεκάδες φορές και σηκωνόμαστε εκατοντάδες.Όσο μεγαλώνουμε,όμως,αυτή η αντοχή μειώνεται.Πόσες ήττες έχω ακόμα να περάσω μέχρι να βρω μια αξιοπρεπή δουλειά;Πότε θα καταλάβουν οι υποψήφιοι εργοδότες ότι δεν κάνω κονσομασιόν,δεν πρόκειται να την πέσω στους πελάτες τους και δεν πρόκειται να βαράω εντεκάωρα για 20 ευρώ,ντυμένη σαν πρωταγωνίστρια τσόντας;Πότε θα μάθω να βάζω σωστά τα πιάτα στο πλυντήριο,ώστε να μην πιάνει μια κατσαρόλα όλο το χώρο;
  Βλέπω δύο από τους καλύτερους παιδικούς μου φίλους να δουλεύουν ο ένας όλο το πρωί και ο δεύτερος όλο το βράδυ,για να στηρίξουν κάπως τις μητέρες τους.Πριν λίγο καιρό πηγαίναμε στο σχολείο,καθόμασταν οι δύο στο μπροστινό και οι άλλοι δύο στο πίσω θρανίο,κάναμε ότι διαβάζαμε Ιστορία Κατεύθυνσης και γελούσαμε.Αν αυτή η επόμενη πίστα δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την προηγούμενη,τότε ποια;
  Σήμερα έχω ένα ακόμα ραντεβού για δουλειά.Ελπίζω να μην ακούσω πάλι καμιά μαλακία και μου πέσει το φρεσκοβαμμένο blue-black μαλλί.Ελπίζω επίσης η επόμενη πίστα να είναι πιο ανώδυνη απ' τις προηγούμενες.Από την άλλη όμως,αν δεν είχες φάει δυνατά χαστούκια,αν δεν έφτανες υπέδαφος με τα μούτρα,ποτέ δεν θα εκτιμούσες το κουράγιο σου να ξανασηκωθείς.

26 σχόλια:

  1. Νομίζω ότι στα 18 σε πιάνει μια γόνιμη κρίση τύπου "κι εγώ τι κάνω στη ζωή μου;". Εγώ, όταν μπήκα στη σχολή μου, άρχισα να βλέπω ότι οι συμφοιτητές μου γράφουν σε ιστοσελίδες/κάνουν ραδιόφωνο/δουλεύουν. Σκέφτηκα, επίσης, αυτό που έλεγε μια κοπέλα από τη σχολή μου, ότι όταν φτιάχνεις βιογραφικό νιώθεις ότι δεν έχεις κάνει τίποτα στη ζωή σου. Οπότε εκεί καταλαβαίνεις ότι καλή χρυσή η φοιτητική ζωή, αλλά δεν πρέπει να κάθεσαι με σταυρωμένα τα χέρια γιατί θα μείνεις τελείως στάσιμος κι αυτό θα σε εκδικηθεί στη μετέπειτα ζωή σου.Με αυτό το σκεπτικό άρχισα να γράφω σε ιστοσελίδα και να κάνω ραδιόφωνο, καθώς και να προσπαθώ να τελειώσω τα Γαλλικά. Ναι, δεν πληρώνεσαι, αλλά είναι ένα είδος προ'υ'πηρεσίας για να κάνεις πρακτική αργότερα. Οπότε, ναι, στην πίστα των 18-19 είσαι ενήλικας και κάνεις μόνος σου τις επιλογές σου.
    Κι όσο για τις ήττες, ελπίζω πρωτίστως να βρεις δουλειά και δεύτερον να βρεθείς απέναντι σε κάποιον εργοδότη της προκοπής, που να μην έχει σχέση με τους επιφανειακούς που περιγράφεις (βρήκαν μια όμορφη κοπέλα και την έβγαλαν wannabe πουτάνα. Μεσαίωνας, anyone?).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν σας/μας πιάνει κρίση στα 18, τι κρίση θα σας/μας πιάσει στα 30?

      Διαγραφή
    2. Εγώ, ως παθολογική χιψστερού, παθαίνω κρίση στα 18, πριν γίνει cool στα 30.

      Διαγραφή
    3. Άψογη απάντηση. Σε κερνάω λουκουμά.

      Διαγραφή
    4. Που να πάτε 40 να δείτε κρίση

      Διαγραφή
  2. Εντάξει που να δεις τις επομενες πιστες...καλά εισαι. Απλά θέλει λίγο τύχη, λίγο "τέχνη" να κουνάς το χειριστήριο και να πατάς γρήγορα τα combo στα κουμπιά. Θα χάσεις, θα ξαναχάσεις, θα κερδίσεις τον γύρο, θα φτάσεις σε τσεκποιντ και πάει λέγοντας. Μην αγχώνεσαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "λίγο "τέχνη" να κουνάς το χειριστήριο" Χα! είμαι ο Μεσαίωνας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει ρε...εχει πολλαπλες αναγνώσεις. Αλλά εσένα το νου σου μόνο στο "joy-STICK"

      Διαγραφή
  4. Συγνώμη, αλλά έχεις και πλυντήριο πιάτων; Α, δεν παίζω... Εμένα ακόμα να μου πάρουν... Θα μου πεις γιατί δεν το αγοράζω μόνη μου; Διότι πάντα κάτι άλλο βγαίνει (εδώ και 30 χρόνια) και δεν περισσεύουν για πλυντήριο!
    Πάντως, νομίζεις ότι η αντοχές μειώνονται με κάθε πίστα που περνάς. Αυξάνονται, όπως αυξάνεται και η υπομονή και η επιμονή! Τουλάχιστον σ' εμένα έτσι έγινε, και πίστεψέ με, δεν ήταν εύκολες όλες οι πίστες!
    Οπότε οπλίσου με επιμονή και υπομονή, διότι ακόμα είσαι στην αρχή!
    Το θέμα είναι ότι δεν σε φοβάμαι! Θα τα καταφέρεις και θα βγεις νικήτρια, έχοντας μαζέψει πολλές ζωές και κούκις και χιλιάδες βαθμούς! Ναι. Παίζω Candy Crush Saga, όποτε έχω τουλάχιστον ένα μισάωρο κενής ώρας!
    Μεγάλο φιλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κατερίνα γερά και γάμα τα μουνιά. Από τσόντες θα βρούνε καν και καν, δε χρειάζεσαι τέτοιους. Θα βρεις ό,τι σου αξίζει και δε σε φοβάμαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παντως πρεπει να ομολογήσω πως ξέροντας τι εστί Κατερίνα, αρχικά διάβασα τον τίτλο της ανάρτησης ως "Οι επομενες πιτσες"...Να τα λεμε ολα.

      Διαγραφή
  6. Θα συνηθίσεις. Όταν συνηθίσεις την πίστα δε θα σου φαίνεται έτσι, ξέρεις τι παίζει. Όσο για τις επόμενες, άραξε τώρα σε αυτήν και μόλις την περάσεις βλέπεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. επειδη ειμαι σε πιστα καμια εικοσαρια και βαλε , εχω να σου πω οτι μια χαρα ειναι η πιστα σου! ζησε τη ανακαλυψε εχεις ολη τη ζωη μπρος, ξερεις τι δυναμη εχει αυτο??? τη πιο μεγαλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εγώ έψαχνα όλο το καλοκαίρι δουλειά, αλλά στις περισσότερες θα μου έπιαναν τον κώλο (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Τώρα κάνω promotion. Ξεκίνησα κάπου στο Σεπτέμβρη αν δεν κάνω λάθος. Δεν παίρνω τα τρελά λεφτά, αλλά τουλάχιστον μπορώ να ψωνίζω και να βγαίνω με τα δικά μου χρήματα. Μπορείς να κάνεις κάτι παρόμοιο. Μία ξαδέρφη μου κάνει promotion στην Αθήνα, αν ενδιαφέρεσαι, στείλε μου φμπ. Μπορώ να την ρωτήσω.
    Και επειδή την πέρασα την πίστα στην οποία είσαι τώρα, σου λέω πως δεν είναι και τόσο δύσκολη. Σε βάζει στη διαδικασία να προσπαθήσεις για κάτι που δεν έχει να κάνει πλέον με τα μαθήματα και σίγουρα προχωράς στην επόμενη πίστα πιο δυνατή και με περισσότερη αυτοπεποίθηση.
    Τέλος, να σου πω με γεια το μαλλί (σήμερα δούλευα σε ένα φαρμακείο και το χαλβάδιαζα το blue-black του korres. γαμάει!!!) Εύγε για την επιλογή!
    Υπομονή και επιμονή σου εύχομαι λοιπόν!! Να μη σε ρίχνει τίποτα κάτω. Τα καλύτερα έρχονται! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Κι εγώ πίτσες διάβασα αρχικά☺
    Και τελικά βρήκα ένα κείμενο -μαχαίρι! Γιατί έχω περάσει πολλές πίστες κι έχω φάει τα μούτρα μου τώρα που δεν έχω και τις αντοχές που είχα νια! Και τι κάνουν τώρα αναρωτιέμαι;
    Παίρνω δύναμη από σένα κορίτσι μου!
    Φιλιά!!

    (κι εγώ για δουλειά ψάχνω...όχι για να βοηθήσω τους δικούς μου , μα για να ζήσω!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κάτι αξιοπρεπή ρε παιδιά! Τι ζητά το κορίτσι? Μια δουλειά που να έχει μια συνέχεια, μια συνέπεια και να έχει αν γίνεται και λίγο σχέση με τις σπουδές. Στην ανάγκη βέβαια το να προσέχεις ένα μωρό απογεύματα ή να διαβάζεις ένα παιδάκι δημοτικού δεν θα ήταν και άσχημη ιδέα ώστε να βγάζεις κάποια χρήματα να κινείσαι με αξιοπρέπεια.
    Δυστυχώς όταν διαβάζω τέτοια κείμενα στεναχωριέμαι για όλο αυτό που ζούμε. Που δυστηχώς δε μας αγγίζει το ίδιο όλους. Άλλος έχει χρήματα και σταθερή δουλειά, άλλος πασχίζει να κρατηθεί από κάπου. Δε μπορώ παρά να δώσω την ευχή μου για να βρεις κάτι που σου αξίζει βρε κορίτσι! Και όταν το καταφέρεις να το πεις, ε? Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Τα καλά με τις επόμενες πίστες, είναι οτι μεγαλώνοντας βάζεις ελαστικότητα στις κουβέντες σου και σταματάς να είσαι απόλυτος δείχνοντας κατανόηση .Θα φας τόσο σκατό στις προσωπικές κοινωνικές σχέσεις που μετά, εκτός απο εμπειρία θα έχεις και την απαραίτητη σοφία να κάνεις λάθη με καλύτερη τεχνική.

    Και το καλύτερο...πάντα θα σηκώνεσαι έστω και κουτσαίνοντας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι κακό κι αυτό ρε παιδί μου! Ξέρεις το λάθος, ξέρεις το στραβό, αλλά τίποτα. εκεί να το επαναλάβεις για μια ακόμη φορά πιο σωστά για να φας πιο θεαματικά τα μούτρα σου! Εθισμός στο λάθος λέγεται αυτό.

      Διαγραφή
  12. Ποσες αληθειες εχεις πει...
    Και ερχεται φορες που και εγω σκεφτομαι τι παντοφλα θα φαω οταν θα αρχισω να ψαχνω εντατικα για δουλεια, απογοητευομαι. Ρε γαμωτο, που σκατα ζουμε?
    Και για την αναφορα σου στη λολιτα, θα συμφωνησω, "τοτε ποιος;"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Μπα που να σκάσεις βραδιάτικο. Με συγκίνησες. Δεν έχω τι να πω. Μόνο ότι η πίστα που περνάω εγώ τώρα είναι πολύ ζόρικη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Χαλαρά και άνετα. Μέχρι το level 30 έχεις πολύ καιρό να χαρείς και να προβληματιστείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Oι δυσκολίες πάντα πέφτουν στους πιο δυνατούς.

    Been there , done that.

    Απλά δεν ξέρει κανείς τι δυνάμεις έχει μέσα του μέχρι να τα καταφέρει.
    Όλα καλά εύχομαι από εδώ και πέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ρε είναι πολύ σωστό αυτό. Όλο το ποστ. Ακόμα και ο χυμένος καπουτσίνο που ήταν ξεκάθαρα λάθος, δε μου φάνηκε.
    Κ συμφωνώ αν και αγχώθηκα αρκετά προς το κλείσιμο.
    Με τις επόμενες πίστες και όλα αυτά.
    Κουράγιο! Τα λέω, να τα ακούω κι εγώ.
    Χαίρομαι που βρήκα το βλογκ σου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Στάσου μύγδαλα και σχολίασε!