Tiny Hand With Light Blue Heart (Δεν) Θες να γίνουμε φίλοι.: #Αϋπνίες vol. 1.

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

#Αϋπνίες vol. 1.

  Οι άνθρωποι είμαστε εκ φύσεως "προγραμματισμένοι" να λειτουργούμε βάσει προσωπικού συμφέροντος.Όσοι προσπαθούν να αποποιηθούν τις ευθύνες του συμφεροντολόγου,αναγκάζονται σε βάθος χρόνου να παραδεχθούν ότι το ατομικό καλό υπερέχει του συλλογικού και το επιχείρημα "ό,τι είναι φυσικά προκαθορισμένο δεν είναι απαραίτητα και αξιόπρακτο" αναιρείται εκ των πραγμάτων σε τέτοιες περιπτώσεις.
  Η τάση ορισμένων από 'μας να υποστηρίζουμε μέχρι τέλους τους εαυτούς και τις επιλογές μας συχνά μεταφράζεται ως εγωισμός,υπερτροφικό "εγώ",κυνισμός και σκληρότητα.Η ανυποχώρητη στάση είναι μεμπτή.Ομοίως και η άποψη "Αν με θες στη ζωή σου,στάσου δίπλα μου.Ειδάλλως,κούνα μου το μαντίλι.".Ποιος είσαι εσύ που θέτεις τέτοια διλήμματα στους άλλους;Σίγουρα ένα επιφανειακό και αναίσθητο άτομο,που δεν αγάπησε ποτέ,μπλα-μπλα-μπλα,πετάς τους ανθρώπους απ' τη ζωή σου ωσάν χρησιμοποιημένες καπότες,μπιρι-μπιρι,βρείτε μου κάποια που να 'χει αισθήματα και λοιπά κλισέ-αυθαίρετα συμπεράσματα για το χαρακτήρα σου.Στην πραγματικότητα και κρίνοντας εξ ιδίων,το να μη συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο απ' αυτό που θες απορρέει από δύο βασικούς παράγοντες:

  1. Την ουσιαστική συνειδητοποίηση των επιθυμιών σου και τη σιγουριά ότι είσαι ικανός να τα αποκτήσεις -και θα το κάνεις- με όποιο κόστος.
  2. Τη βαθύτερη ανάγκη σου να "χτίζεις" πάσης φύσεως σοβαρές σχέσεις πάνω σε στέρεο έδαφος,με συναισθηματικό υπόβαθρο που θα σου επιτρέψει μακροπρόθεσμα να ανοιχτείς στον άλλο και να γείρεις ανέμελα στον ώμο του,δίχως να φαγωθείς ύστερα με τα ρούχα σου και να μαδάς μαργαρίτες.
  Όταν συνειδητοποιείς ότι ο άλλος δεν έχει την ευγενή καλοσύνη να επιλέξει ανάμεσα στο "όλα" ή το "τίποτα" και προτιμά ν' αφήνει τις καταστάσεις μετέωρες και φλου,οφείλεις,αν θες να διατηρήσεις την ψυχική σου ισορροπία,να ρίξεις εσύ τις δύο αυτές επιλογές στο τραπέζι.Το να διεκδικήσω τον άνδρα που μου αρέσει δεν μου στοιχίζει απολύτως τίποτα.Το να συμβιβαστώ,όμως,με μια μετριότητα επειδή εκείνος βγάζει καντήλες στην προοπτική να αναλάβει τις ευθύνες του,μου στερεί αυτό που πραγματικά αξίζω.Ωστόσο,προτού πάρω τη "μεγάλη απόφαση" να του πετάξω το μπαλάκι,οφείλω να έχω εξετάσει και το ενδεχόμενο της απόρριψης ή το ακόμα πιο δύσκολο: να έχω προετοιμαστεί για τ' ότι τα πράγματα πιθανώς να μην είναι όπως φαίνονται.Ο γκόμενος,δηλαδή,που εγώ θεωρούσα το αθώο και πληγωμένο σπουργιτάκι με τα σπασμένα φτερά,ενδέχεται να μου βγει ο μεγαλύτερος καριόλης της ιστορίας.Αντίστοιχα,αυτή που είχε σ' εκείνον παρουσιαστεί σαν μια δεύτερη Χουάνα παρθένα,αποδεικνύεται ότι τελικά ήταν "ο δρόμος με τα κόκκινα φανάρια".Στην τελική ευθεία "μείνε ή τον πούλο",το αληθινό πρόσωπο του άλλου αποκαλύπτεται σε κλάσματα δευτερολέπτου.Αν εκείνος επιλέξει το δεύτερο δρόμο και σε διαγράψει εντός ολίγων λεπτών από τη ζωή του,μένεις παγωτό ν' αναρωτιέσαι αν τελικά άξιζε τον κόπο ο χρόνος που χαράμισες σε κάτι φαινομενικά ατελέσφορο.
  Από εκείνο το σημείο κι έπειτα,ο εγκέφαλός σου βομβαρδίζεται με μια σειρά αναπάντητων ερωτημάτων.Το συχνότερο λάθος που γίνεται είναι η εναπόθεση των ελπίδων μας στον άλλο.Περισσότερο μας κοστίζει η αδυναμία του να ανταποκριθεί στις προσδοκίες μας παρά η απουσία του αυτή καθαυτή.Θεωρητικά,πανεύκολα δέχεσαι ότι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σε κάνει ευτυχισμένο ή να σου ορκιστεί αιώνια πίστη και αφοσίωση,αφού η ευτυχία είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.Ίσως ξυπνήσει μέσα σου το μένος,η εκδίκηση ή μια βαθιά θλίψη.Ίσως,επίσης,παραμυθιάσεις τον εαυτό σου με το γλυκανάλατο: "Έδωσα τα πάντα και δεν πήρα τίποτα.",το οποίο αποτελεί,ως επί το πλείστον,άλλοθι και την τέλεια δικαιολογία για την ψευδαίσθηση που ηθελημένα έτρεφες τόσο καιρό ή για τη δειλία σου να πάψεις να διαιωνίζεις μια κατάσταση που δε σε κάλυπτε,μόνο και μόνο για να μη χάσεις το "κελεπούρι".Μπορείς άνετα να πετάς νοητά βελάκια στον/στην άκαρδο/η,λησμονώντας πως τα ειλικρινή συναισθήματα χαρακτηρίζονται από ανιδιοτέλεια.
  Στην πράξη,είναι δύσκολο ν' αποδεχθείς ότι δεν θα ξαναμιλήσετε.Τις πρώτες μέρες τραβάς το μεγάλο λούκι.Συμβαίνει κάτι αστείο,συνειρμικά το συνδέεις με τα "δικά σας" αστεία και θες κατευθείαν να του τηλεφωνήσεις,για ν' ακούσεις,έστω και για λίγο,το γέλιο του.Ακούς τ' όνομά του στο μετρό και γυρίζεις μηχανικά το κεφάλι σου,κοιτάζεις ασυναίσθητα το κινητό σου κι όποτε ακούς τον ήχο κλήσης,εύχεσαι ενδόμυχα να δεις τον αριθμό του γραμμένο στην οθόνη.Τον κατηγορείς που ενώ είχε σίγουρα καταλάβει ότι τον θες και δεν ήταν αμοιβαίο,δε σε αποδέσμευσε νωρίτερα και το αμέσως επόμενο λεπτό,θέλεις απλώς να τον σφίξεις στην αγκαλιά σου.
  Κάνα δυο Long Island αργότερα,η κολλητή μου καταλήγει σε κάτι απόλυτα σωστό: "Τα πάντα γίνονται επειδή το θες κι επειδή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο,σε κάλυπταν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.Άρα δεν πρέπει να περιμένεις αντίκρυσμα,ούτε ηθική ικανοποίηση.".Όταν πια ανατραπούν τα δεδομένα,αρχίσεις να βγαίνεις με καινούριους τύπους και τα μηνύματά σας τα τρώνε τα αζήτητα του λάπτοπ σου,βρίσκεσαι ενώπιον της πραγματικής αλήθειας: η τροπή των πραγμάτων ήταν αποκλειστικά δική σου απόφαση,διότι στην τελική,ποτέ δε σου άρεσε να βρίσκονται άτομα στη ζωή σου κατά το ήμισυ.Όποιος αδυνατεί να διαλέξει ανάμεσα στο άσπρο ή το μαύρο που ισχύει για 'σένα και προτιμά ενδιάμεσες αποχρώσεις,είναι καλύτερα να φεύγει.Κι αφού πλέον έχεις ξεθυμάνει,καταλήγεις εκεί απ' όπου ξεκίνησες,απαλλαγμένη από εγωισμούς,θυμό και μικρότητες: ελπίζεις από καρδιάς να είναι πραγματικά χαρούμενος κι αν κάποτε ξανασυναντηθείτε,να δεις το αίσθημα πληρότητας στο βλέμμα του.Γιατί,εν τέλει,σε όλους μας αξίζει κάτι καλό.Ή τουλάχιστον,στους περισσότερους.

51 σχόλια:

  1. Κατά' ρχην μην μένεις άυπνη, δεν κάνει καθόλου καλό!

    Κάτι καλό δεν αξίζει σε όλους κι όχι ότι είμαι εκδικητικός τύπος αλλά ιδιέταιρα αυτοί που μας πληγώνουν-μας τη σπάνε δεν αξίζουν τίποτα καλό... Μπουαχαχαχα

    Καλή μέρα και καλό ΣΚ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει,από τη στιγμή που είμαι ικανοποιημένη με αυτά που έχω,δε με νοιάζει να πληγωθεί ο άλλος.

      Καλημέρα.Επίσης. :)

      Διαγραφή
  2. Όλα όσα λες είναι πολύ καλώς ειπωμένα!
    Μια απορία όμως: Η Χουάνα η Παρθέρνα ποια είναι;

    Καλημερούδια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μα καλά δεν ξέρεις την χουάνα την παρθένα???δεν ξέρεις την χουάνα την παρθένα?????πρωτοξαδέρφη της μαρίας της γειτονιάς!

      Διαγραφή
    2. @christina
      Ποιας Μαρίας; Δεν έχουμε Μαρία στη γειτονιά μου. Της δικιάς σου γειτονιάς Μαρία είναι αυτή;
      Τζίζας, ας μου πει κάποιος!

      Διαγραφή
    3. Καλημέρα,Αθηνά μου. :)

      Η Χουάνα ήταν πρωταγωνίστρια ενός βραζιλιάνικου.Έμεινε έγκυος από ιατρικό λάθος υποτίθεται,ενώ ήταν παρθένα,αλλά μετά ο γκόμενος της δεν πίστευε ότι όντως ήταν,νόμιζε ότι ψευδόταν ασυστόλως.

      Διαγραφή
    4. Έγκυος χωρίς άνδρα; Θαύμα! Θαύμα!

      Διαγραφή
    5. Τα ίδια έλεγε και η Παναγιά στον Ιωσήφ αλλά ο Ιωσήφ της απαντούσε: "Αστα αυτά, τα μάθαμε τα σούξου μούξου που έχεις με τον κρίνο!"

      Πρόεδρας ΑΠΙ

      Διαγραφή
    6. Έτσι Πρόεδρε! Να τα λέμε αυτά!

      Διαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα..ενδιαφέρουσες σκέψεις και με σταράτο τρόπο δοσμένες!
    Θα έλεγα πως καλό είναι να δίνουμε περισσότερη προσοχή και να επιδεικνύουμε μεγαλύτερη διορατικότητα, πριν μπούμε σε τέτοιες διαδικασίες..
    Το τέλειο και το απόλυτα ιδανικό, λυπάμαι αλλά δεν υπάρχει, οπότε θα χρειαστεί να κάνουμε μικρές υποχωρήσεις σε κάποια θέλω και απόψεις.
    Όμως θα ήταν τραγικό, αν τις κάνουμε στα ουσιαστικά...

    Τελικά δεν είχα άδικο που σου έδωσα το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο, στην πρώτη διαδικτυακή κυβέρνηση, που σχηματίστηκε προχτές!!
    Αν θες, έλα να το πάρεις...

    http://tomaganopigado.blogspot.gr/2013/10/virtual-revolution.html

    Καλό τριήμερο, ανέμελο και ζεστό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σαφώς πρέπει να είσαι διορατικός και δεν μπορούμε να καταλογίσουμε όλες τις ευθύνες στον άλλο.
      Δεν υπάρχει το ιδανικό,όμως είναι λάθος να καταπατάμε τα "θέλω" μας,για να ικανοποιήσουμε τον x ή τον y,που μπαίνει στη ζωή μας.

      Σ' ευχαριστώ πολύ. :) Καλημέρα,όλη μέρα.

      Διαγραφή
  5. Σύμφωνη με βρίσκουν οι σκέψεις σου και το αποτέλεσμα σε μία τέτοια κατάσταση είναι ακριβώς αυτό που αναφέρεις στο τέλος (αναφερόμαστε πάντα σε ισορροπημένα μυαλά!)
    Καλά να περάσεις,κάνοντας αυτά που αγαπάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα,Μιράντα και σ' ευχαριστώ πολύ.
      Να περάσεις κι εσύ όμορφα. :)

      Διαγραφή
  6. Και να προσθέσω ότι αυτό δε συμβαίνει μόνο στα γκομενικά. Καμιά φορά και στους φίλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστή η συγγραφέας.

      Μην μασάς Κατερίνα.

      Διαγραφή
    2. Ιωάννα,εννοείται πως συμβαίνει και μεταξύ φίλων,απλώς σ' αυτό τον τομέα,είμαι "κατασταλαγμένη" εδώ και κάποια χρόνια.Δεν έχουν υπάρξει επιπλοκές.

      Κωστή,δε μασάμε εμείς. :)

      Διαγραφή
  7. Ποιό ήταν το θεμα της έκθεσης; :) Παραγωγή κειμενου,ατιτλοφόρητη,εγω βάζω Αριστα!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω,μας κακομαθαίνετε,κύριε Πρόεδρε!Πού να έβαζα και τίτλο,δηλαδή...

      Καλημερούδια. :)

      Διαγραφή
  8. Ρε Κατερίνα, για να δεις πόσο καλό ήταν το κείμενό σου, θα συγκρατήσω όλα τα αστεία που μου κατέβαιναν κατά τη διάρκεια του κειμένου.

    Κατ' αρχάς τα ειλικρινή συναισθήματα δεν είναι ανιδιοτελή. Λίγα από αυτά είναι. Στην ουσία ο ψυχικός πόνος βασίζεται σε δύο πράγματα: Πρώτον στο γενεσιουργό παράγοντα και δεύτερον στην αντίδραση που δημιουργεί στο σύστημα πιστεύω και αντιλήψεων που έχεις. Η ουσιαστική "αυτοπεποίθηση" έχει να κάνει με την αποδέσμευση όχι μόνο της αντίδρασης σου, αλλά και του ίδιου του πόνου με το belief system σου, το οποίο είναι και το βαθύτερο επίπεδο που καθορίζει τη συμπεριφορά σου. Όταν, λοιπόν, το σύστημα αυτό, το οποίο λειτουργεί στο υποσυνείδητο. με τη "συμπαράσταση" του συνειδητού, ξεκινά τις διαδικασίες που ορίζουμε ως συναίσθημα, ο σκοπός συνδέεται με την χαμηλότερη ακάλυπτη ανάγκη. Αν δεν έχεις να φας, ο έρωτας μπαίνει τελευταίος.

    Θεωρώντας, λοιπόν, ότι έχεις καλύψει απόλυτα τις φυσικές ανάγκες σου, και σε ικανοποιητικό βαθμό τις ανάγκες ασφάλειας, στην πυραμίδα βρίσκονται οι κοινωνικές ανάγκες. Μία από αυτές είναι η ανάγκη να ερωτευτούμε, όπως μία άλλη είναι η αποδοχή. Συνεπώς, ένα συναίσθημα είναι εκ γενετής ιδιοτελές. Δεδομένου ότι οι κοινωνικές σου ανάγκες δεν έχουν καλυφθεί στον επιθυμητό βαθμό, το μυαλό σου προσπαθεί να τις ικανοποιήσει περαιτέρω.

    Όπως έχω ξαναπεί, η κοινωνία σήμερα μας στερεί το ρομαντισμό, και έτσι πολλοί καταλήγουμε να αναγάγουμε σε βασική κοινωνική ανάγκη το ίδιο το συναίσθημα, κάτι όχι απαραίτητα λανθασμένο ή καταστροφικό, αλλά σίγουρα κάτι που καθυστερεί την κάλυψη της ανάγκης. Έτσι, η φάση την οποία περνάς εσύ αυτή τη στιγμή, δεν είναι απαραίτητα κακή, αλλά σίγουρα καθυστερεί την ενασχόληση με τις ανάγκες αυτοεκτίμησης, που στην παρούσα στιγμή είναι το διάβασμά σου.

    Και το άλλο βασικό ζήτημα που έχω, είναι το εξής: Εγώ δέχομαι και συμφωνώ ότι δεν ικανοποιούμαι με κάποιον που δεν προσφέρει. Όμως, όταν απαιτείς το όλα, το μαύρο, αν θες, δεν περιορίζεις το εγώ του άλλου; Τον αναγκάζεις να αφοσιωθεί σε εσένα και πολύ εύκολα ξεχνάς να προσφέρεις κι εσύ. Αλλά ακόμα και να μην το ξεχνάς, ο άλλος καταλήγει να χάνει το εγώ του για να σε ικανοποιεί, και εμπιστεύσου με, το λέω εκ πείρας, χάνεις κι εσύ το σεβασμό σου σε αυτόν μετά από λίγο. Αυτό που στην πραγματικότητα θέλουμε είναι ένα άτομο στο σκούρο γκρι: Κάποιον που θα είναι μαζί μας όταν τον χρειαζόμαστε, αλλά χωρίς να απορρίπτει τον εαυτό του για να τον συμπαθήσουμε. Κάποιον που θα μας πηγαίνει κόντρα, πού και πού.

    Εν κατακλείδι, να θυμάσαι ότι τα συναισθήματα είναι κατευθυνόμενα (είναι δύσκολο, αλλά εφικτό να γίνει και συνειδητά αυτό). Και σκέψου πόσο θα σεβόσουν ένα άτομο που σου δίνεται ολοκληρωτικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γρηγόρη,τα ειλικρινή συναισθήματα μπορούν να είναι ανιδιοτελή και η ανιδιοτέλεια αυτή δεν έγκειται μονάχα σε ερωτικό επίπεδο.Όταν είσαι δίπλα στον άλλο,θες να τον στηρίξεις κ.λπ. δεν το κάνεις επειδή περιμένεις ανταπόδοση,αλλά επειδή σε "ωθούν" όσα νιώθεις να το κάνεις.
      Προφανώς αν δεν έχω να φάω,δεν θα κοιτάξω να βρω γκόμενο.Όμως αυτό ελέγχεται απ' την ανάγκη μου να επιβιώσω.Σε όλα τα ανθρώπινα ένστικτα υπάρχει ιεραρχία κι αυτό της επιβίωσης είναι το ισχυρότερο.

      Επειδή το συζητήσαμε λιγάκι κατ' ιδίαν,δεν θα αποσπαστώ απ' το στόχο μου και (νομίζω) σου είπα πως δε σκόπευα να "υποτάξω" κανέναν,ούτε να διαλύσω κανενός τον εγωισμό.Όταν,όμως,θέτεις στον άλλο ένα σοβαρό δίλημμα,αποσκοπείς στα 1 και 2 της δεύτερης παραγράφου.Δεν είπε κανείς να τρέχει να ικανοποιήσει ο άλλος την αυτού μεγαλειότητά σου,αλλά προσωπικά,εάν πρέπει να διαλέξω ανάμεσα σ' αυτό που καλύπτει εμένα και σ' αυτό που επιθυμεί ο άλλος,επιλέγω το πρώτο.Μπορεί αρχικά να μην είναι αναίμακτη η διαδικασία.Ωστόσο,μακροπρόθεσμα αποφεύγεις αυτό που δεν ήθελες/φοβόσουν: να καταντήσεις ένα ζόμπι με καταρρακωμένο ηθικό,που μένει στάσιμο,επειδή δεν "πάτησε πόδι" όταν έπρεπε.

      Διαγραφή
  9. Αϋπνίες, ε;
    Οι προσωπικές μας επιλογές, Κατερίνα, οι επιλογές δηλαδή που αφορούν στην προσωπική μας ζωή, είναι ακριβώς αυτό: αποκλειστικά δικό μας θέμα. Και οφείλουν να είναι "συμφέρουσες" για εμάς. Ξέρεις, ο εγωισμός δεν είναι μια αδιαφοροποίητα αρνητική έννοια: υπάρχει ο υγιής και ο αρρωστημένος εγωισμός. Ο πρώτος, μας οδηγεί να φροντίζουμε όσο μπορούμε καλύτερα τον εαυτό μας - και αυτό είναι κάτι απολύτως ισορροπημένο. Ο δεύτερος, χρησιμοποιεί τους πάντες και τα πάντα, για να μας δώσει μια δυσλειτουργική αίσθηση υπεροχής. Η στάση που περιγράφεις στο κείμενό σου εντάσσεται στο πλαίσιο του υγιούς εγωισμού - που σημαίνει ότι δεν οφείλεις εξηγήσεις σε κανέναν, ούτε υπάρχει λόγος να νιώθεις άσχημα. Αλίμονο, κιόλας, αν άτομα στην ηλικία σου δεν ήταν απόλυτα στις επιθυμίες τους και δεν κυνηγούσαν ακριβώς αυτό που έχουν στο μυαλό τους!
    Το θέμα είναι, όπως το κατάλαβες και μόνη σου, πόση αλήθεια αντέχεις; Και σε ποιά στιγμή την αντέχεις την αλήθεια; Εννοώ, έρχεται κάποτε ο καιρός που η ανάγκη σου να ξέρεις γίνεται πιο σημαντική από τον φόβο σου μήπως χάσεις. Τότε είναι, συνήθως, που δίνουμε τελεσίγραφα. Γιατί, πια, μπορούμε να προχωρήσουμε, ακόμη κι αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως θα θέλαμε. Γιατί έχουμε κουραστεί να βιώνουμε μια κατάσταση "ελλιπή". Και πηγαίνουμε ή για τα περισσότερα, ή για την ελευθερία μας να τα κυνηγήσουμε σε άλλη κατεύθυνση (αυτό σημαίνει το "τίποτα" στην πραγματικότητα, για μένα).
    Πάντως, θα διαφωνήσω με αυτό που γράφεις στο τέλος. Δεν αξίζει στους περισσότερους κάτι καλό [αυτό μου θύμισε κάτι δικούς μου μελοδραματικούς αποχαιρετισμούς, εκεί στα 20 κάτι - της ηλικίας είναι, φαίνεται, αυτή η ανάγκη μεγαλοθυμίας ;-) ]. Σε όλους αξίζει αυτό που έχουν. Σκέψου το.
    Καλή συνέχεια! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Love μου,γενικότερα δύσκολα αισθάνομαι άσχημα για κάτι κι αυτό που περιγράφω παραπάνω σίγουρα δεν είναι ένα απ' αυτά. :p
      Ναι,είναι αυτό ακριβώς που λες: είμαι σε μια ηλικία,που -ούτως ή άλλως- τα περισσότερα απορρέουν και στοχεύουν στο να "περνάμε καλά,μωρέ".Μελλοντικά,γίνεσαι εκ των πραγμάτων πιο διαλλακτικός.

      Η δεύτερη παράγραφος σου με συμπληρώνει απόλυτα.Έπρεπε να σε βάλω να τη γράψεις εσύ,χαχα.

      Όσο για το τελευταίο,δε σου κρύβω ότι το σκεφτόμουν χθες.Γενικότερα συμφωνώ μ' αυτό που λες και σε άλλες περιπτώσεις,είμαι απόλυτη.Στη συγκεκριμένη,όμως,πιστεύω αυτό που γράφω στο τέλος.Και όχι,δεν έχουμε πάντα αυτά που μας αξίζουν,ιδίως στο ερωτικό κομμάτι.Για διάφορους λόγους. ;)

      Την καλημέρα μου.

      Διαγραφή
    2. Καλησπέρα. :-)
      Επανέρχομαι για να διευκρινίσω δύο ζητήματα από το σχόλιο που σου έκανα.
      Όταν έγραψα πως είσαι σε μια ηλικία που τα άτομα είναι απόλυτα και κυνηγούν αυτό ακριβώς που έχουν στο μυαλό τους, δεν εννοούσα πως οι νέοι άνθρωποι είναι παρτάκηδες και επιφανειακοί (και ενδιαφέρονται μόνο να περνάνε καλά), αλλά πως νιώθουν ότι έχουν τις δυνάμεις να πετύχουν ό,τι θέλουν και όλον τον χρόνο μπροστά τους για να δοκιμάσουν τις δυνάμεις αυτές. Και έτσι, δεν είναι πολύ συνηθισμένο να συμβιβάζονται με πράγματα που δεν τους καλύπτουν εντελώς.
      Δεύτερον, γράφεις: "δεν έχουμε πάντα αυτά που μας αξίζουν, ιδίως στο ερωτικό κομμάτι". Σε αυτό το σημείο θέλω να προσθέσω το εξής: μερικές φορές δεν έχουμε αυτό που θέλουμε, όντως. Στον ερωτικό τομέα αναφέρομαι και εγώ. Διαφορετικά, η έννοια του "έρωτα χωρίς ανταπόκριση" δε θα υπήρχε. Αυτό που μας "αξίζει", όμως, αφορά σε καταστάσεις, όχι σε συγκεκριμένα άτομα (γιατί δεν έχουμε, βέβαια, τη δυνατότητα να ελέγξουμε τα συναισθήματα και τις επιλογές συγκεκριμένων ατόμων). Για παράδειγμα, δε μπορείς να πεις: "Μου αξίζει ο Νίκος" (τυχαίο το όνομα), ενώ είναι απολύτως λογικό να πεις: "Μου αξίζει να με σέβονται", "Μου αξίζει να είμαι ευτυχισμένη", κ.λπ. - αυτό είχα κατά νου όταν σου απάντησα. Και για αυτόν τον λόγο έγραψα πως μας αξίζει ό,τι έχουμε - αν, λόγου χάρη, πιστεύουμε πως μας αξίζει να μας σέβονται, αλλά μένουμε σε μια σχέση που αυτό δεν ισχύει, προφανώς δε θέλουμε τόσο πολύ το να μας σέβονται και δεν το επιδιώκουμε. Κατά συνέπεια, δε μας αξίζει, αφού ούτε εμείς σεβόμαστε τον εαυτό μας, συμπεριφερόμενοι έτσι. Με αυτήν τη διατύπωση, συμφωνείς; Και αν όχι, εσύ για ποιούς λόγους πιστεύεις ότι δεν έχουμε πάντα αυτά που μας αξίζουν (στις ερωτικές σχέσεις, όπως το ξεκαθάρισες); Θα με ενδιέφερε να μάθω τι σκέφτεσαι. :-)
      Χαιρετώ!

      Διαγραφή
    3. Καλώς τη. :)

      Το να θέλεις να περνάς καλά με τη σχέση σου δεν είναι απαραιτήτως συνδεδεμένο με τη ρηχότητα,ούτε σημαίνει ότι είσαι παρτάκιας.Απλώς,σ' αυτές τις ηλικίες,το 90% των σχέσεων είναι φθαρτές και γίνονται για να αποκομίσουν εμπειρίες και οι δύο πλευρές.Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει συναίσθημα,μα δεν μπορείς να περιμένεις ότι ένας 17χρονος θα είναι τόσο κατασταλαγμένος όσο ένας 30χρονος,λόγου χάρη.Γι' αυτό,άλλωστε,και το κόστος μετά από οποιαδήποτε τέτοια σχέση είναι μικρό και σχεδόν ανώδυνο.

      Σύμφωνοι.Δεν είχα καταλάβει ότι το εννοούσες έτσι (αγουροξυπνημένη γαρ :p).Ωστόσο,πολλές φορές βιώνουμε καταστάσεις μέσα σε μία σχέση,που δεν μας αξίζουν.Κι εκεί έγκειται ο ρόλος της αυτοπεποίθησης και του "ξέρω τι θέλω/μου αξίζει.Αν δεν το έχεις,έχετε γεια".

      Καλό μεσημέρι.

      Διαγραφή
  10. λοιπόν,για τις αϋπνίες ένα είναι το φάρμακο!!!!ρέικι!!!!!πέφτεις για ύπνο και κόβεις τους λώρους!χτύπα και κανά δυο παλαμάκια να φύγει η αρνητική ενέργεια στις γωνίες και θα κοιμηθείς σαν πουλάκι!!!!!! (εννοείται πως αστειεύομαι!)
    με κάλυψες δεόντως με τις σκέψεις σου!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα,θεϊκό.
      Καλημέρα,Χριστινάκι. :) Ευχαριστώ για το σχόλιο.

      Διαγραφή
  11. Τέτοια κάνεις εσύ όταν έχεις αϋπνίες; Εγώ συνήθως κάθομαι και βλέπω τα τηλεμάρκετινγκ/ταινίες με τον Στίβεν Σιγκάλ/σοφτ τσόντες που έχει εκείνη την ώρα μπας και με βρει ο ύπνος. Αυτό θα πει επίπεδο. Μπράβο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπουγατσούλη μου,ακόμα κι αν έβλεπα σοφτ τσοντούλα,θα το αποκάλυπτα δημοσίως; :p

      Διαγραφή
  12. Και έμενα με έχει πιάσει κατάθλιψη που πρέπει να καθαρίσω το σπίτι αλλά δεν τα βαψα και μαύρα!!
    Όσο για τις αυπνιες σου έχω καταπληκτικά μεσαιωνικά τραγούδια!Τα ακούς και νοιώθεις πως ετοιμάζεσαι για τις Σταυροφοριες!!Και επίσης αμα εχεις αυπνιες άρπαξε αλκοολ και κατέβαστο!!θα τα δεις ολα καλύτερα!Ή παίξε τίτσου!!Ή όλα μαζί!

    Πάλι εγω δίνω λύσεις!:p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι θα κάναμε χωρίς εσένα και τις λύσεις σου;

      Διαγραφή
    2. Ο κόσμος νομίζω θα είχε καταστραφεί!

      Διαγραφή
  13. Μου αρέσουν οι σκέψεις σου και χαίρομαι να βλέπω νέους ανθρώπους να έχουν προβληματισμούς γύρω από τις σχέσεις. Κι ας σε αφήνουν άυπνη! Όποιος κοιμάται το πολύ πολύ να φτιάξει επιδερμίδα!
    Με την εμπειρία ενός αποτυχημένου γάμου - αλλά μιας επιτυχημένης σχέσης θα σου πω ότι όλα είναι θέμα αμοιβαίου σεβασμού για να υπάρχει η συνύπαρξη! Σεβασμός που ξεκινάει πρώτα από όλα από εμάς προς τον εαυτό μας και μετά σεβασμό στις ανάγκες και στις επιθυμίες του σντρόφου! Αυτό που άλλοι θεωρούν εγωισμό εγώ τον λέω "αυτοσεβασμό"1
    Φιλιά πολλά!
    Keep walking!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο και χαίρομαι που σκέφτεσαι έτσι. :)

      Φιλιά,Αριστέα μου.

      Διαγραφή
  14. όταν λες σοβαρή σχέση? χάχα! επιτελους ένα κείμενο που μ έκανε να το διαβάσω δυο φορές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσωτε,υπονοείς κάτι για τα κείμενά μου;Μισό,σου κρατάω μούτρα τώρα. :p Ευχαριστώ,πάντως.Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  15. 3 μπύρες για το γαμάτο κείμενο και άλλες 5-6 για την αϋπνία. Βίβες!

    Πρόεδρας ΑΠΙ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επ,πού έχεις εξαφανιστεί εσύ;
      Στην υγειά μας και ευχαριστώ.

      Διαγραφή
    2. Στη δουλειά κρυμμένος και απαντώ σαν ανώνυμος!

      Πρόεδρας ΑΠΙ

      Διαγραφή
    3. Πρόεδρας ινκόγκνιτο,λοιπόν. :p

      Διαγραφή
  16. σου εύχομαι να έχεις αϋπνίες ΜΟΝΟ για τέτοια θέματα!
    άντε ,καλό ύπνο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ένα πράγμα έμαθα σε αυτή τη ζωή πάντως. Ότι ο μόνος άντρας που δεν είναι μαλάκας (ή γυναίκα-πουτάνα αντίστοιχα) είναι αυτός που μας θέλει πραγματικά. (Και χωρίς λονγκ άιλαντ ;p)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι νηφάλια και παραδέχομαι ότι έχεις δίκιο. ;p

      Διαγραφή
  18. Xμ... υποπτεύομαι ότι το παρακάτω "άσμα" των WAR, ίσως ταιριάζει με τον τίτλο του blog σου!

    Why Can't We Be Friends

    Γεια

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χμ.Καλό κομματάκι,δεν το γνώριζα.

      Γεια

      :)

      Διαγραφή
  19. πολύ ωραία τα είπες!
    με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη...
    στις αϋπνίες λοιπόν!
    καλώς βρεθήκαμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Στάσου μύγδαλα και σχολίασε!